به نقل از رساله حقوق :
مهر نوشت ۲۷ خرداد ماه امسال خبر احضار دکتر احمدی نژاد به دادگاه در رسانه ها منتشر شد. سایت دولت بر انتشار برگه احضاریه نوشته بود: «ارسال این احضاریه در حالی انجام شده است که بر اساس اصل ۱۴۰ قانون اساسی: “رسیدگی به اتهام رئیس جمهور و معاونان او و وزیران در مورد جرایم عادی با اطلاع مجلس شورای اسلامی در دادگاههای عمومی دادگستری انجام می شود.”سوال اینجاست که چه در زمان و با چه کیفیتی این شکایت به اطلاع نمایندگان مجلس شورای اسلامی رسیده است و آیا تشریفات قانونی بر اساس قانون اساسی انجام شده است یا خیر؟»
دکتر احمدی نژاد نخستین رئیس جمهوری است که پس از پیروزی انقلاب به دادگاه احضار شده است. یعنی حتی بنی صدر را نیز دادگاهی نکردند، این احضاریه با شکایت علی لاریجانی، رئیس کمیسیون اصل ۹۰ و یعقوب خلیل نژاد علیه احمدی نژاد ارسال شده است.
ادامه مطلب ...
۱۷)
۲۶/۳/۹۲ – ۵۵۸/۹۲/۷
سوال- آیا قانون موصوف در مواردی همچون صدور اذن ازداوج مجدد (مندرج در ماده ۱۶ قانون) کماکان به قوت خود باقی است یا با اجرایی شدن قانون جدید حمایت از خانواده قانون سال ۱۳۵۳ نسخ شده است؟
پاسخ- موادی از قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳ که به موجب قوانین بعدی نسخ نشده و شورای نگهبان هم خلاف شرع اعلام ننموده و با قانون حمایت خانواده مصوب ۱/۱۲/۹۱ مغایرتی ندارد از جمله اخذ اجازه ازدواج مجدد از دادگاه مندرج در ماده ۱۶ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۵۳ به قوت خود باقی است
-«دهلیز» فیلم مهم این روزهای سینمایی ایران، در ادامه مسیر «سینمای اجتماعی نوین»، تصویری تقریباً واقعی و بدون پردازش از اکثریت آدمهای معمولی جامعه ماست. آدمهایی که ادعای قهرمان بودن ندارند، مشکلی برایشان به وجود آمده است و به هر در سالمی میزنند که مشکلشان را حل کنند.«سلامت و امید» مهمترین شاخصههای فیلمی بهنام «دهلیز» است. شاخصههایی که «دهلیز» را دقیقاً روبهروی جریان پرطرفدار سینمای کهنه و سنتی اجتماعی ایران مینشاند.
اینجا دیگری خبری از نیشو:کنایههای معمول سینمای اجتماعی ایران به مشکلات شخصی نویسنده و کارگردان، صادر کردن بیانیههای سیاسی، اداهای فرمیک تلخکننده و تلاش پراغراق برای حل همه مسائل اجتماع ایران در ۹۰ دقیقه زمان فیلم نیست. همه چیزهایی که سینمای اجتماعی ایران را بهمدت سه دهه در کما فرو برده برود.
نشست پرتعداد تسنیم با کارشناسان مختلف حوزههای مربوط، احتمالاً ذهنهای خوانندگان نشست را بهجای نامربوطی خواهد کشاند. جایی که ربط و پیوند وثیق سینما و هنر و فرهنگ ایرانی را با محافل آکادمیک به ذهن متبادر می:کند،چیزی که اگر همه ماجراهای دعوت این کارشناسان به نشست تسنیم را بدانید قطعاً به آن سمت متمایل نخواهید شد.
جستوجوی بهشدت سخت ما برای پیدا کردن آدمهای آکادمیکی که یک فیلم سینمایی مطرح ایرانی بهنام «دهلیز» را دیده باشند و حرف بزنند، نتایج مهمتری هم برای ما داشت. بریدن و انقطاع دنیای آکادمیک ایرانی از هنر و فرهنگ معاصر ایرانی نتیجهای جز بیکارکردی بیشتر پژوهشهای آکادمیک اجتماعی و فرهنگی برای جامعه ایرانی نداشته است. همان نتیجهای که سینمای اجتماعی ایران را تا چند سال پیش تنیده در فضای پررخوت دهه چهل و پنجاه سینمای ایران، همچنان نگه داشته بود.
ترکیبی از کارشناسان حوزههای مختلف جامعهشناسی، روانشناسی، جرمشناسی و حقوقی کنار مسئولینی از سازمان زندانها و همینطور دو منتقد سینمایی با حضور چهار تن از عوامل فیلم؛ نظرات مختلف و متضادی در مورد «دهلیز» ارائه کردند.
مطالعه کامل در سایت رساله حقوق به نشانی ذیل